انتخاب حلال استخراج مناسب کلید جداسازی و خالص سازی موفقیت آمیز ترکیبات است.
انتخاب صحیح ازاستخراجحلال باید نکات زیر را رعایت کند:
(1) حلال استخراج نامحلول یا تقریباً نامحلول در آب است.
(2) حلال واکنش های شیمیایی برگشت ناپذیری با اجزای موجود در مخلوط ایجاد نمی کند.
(3) حلالیت ماده استخراج شده در حلال زیاد است، در حالی که حلالیت ناخالصی ها و سایر اجزاء در حلال کم است.
(4) نقطه جوش حلال استخراج نباید خیلی زیاد باشد و می توان آن را به راحتی با تقطیر و روش های دیگر از محلول خارج کرد.
علاوه بر این، پایداری شیمیایی خوب حلال، قیمت پایین، سمیت کم، چگالی نسبی مناسب و سهولت کار نیز عواملی هستند که باید در نظر گرفته شوند. انتخاب حلال استخراج بستگی به ماهیت عصاره دارد. به طور کلی، موادی که به سختی در آب حل می شوند، با اتر نفتی و غیره استخراج می شوند. آنهایی که محلول تر هستند با دی اتیل اتر یا تولوئن استخراج می شوند. موادی که به راحتی در آب حل می شوند با اتیل استات یا سایر حلال های مشابه استخراج می شوند. به عنوان مثال، استفاده از اتر برای استخراج اسید اگزالیک از آب بی اثر است. اگر به جای آن از اتیل استات استفاده کنید، تاثیر بهتری خواهد داشت.
در واقع حلال های کاملا ایده آل به سختی یافت می شوند. تا زمانی که الزامات اصلی را برآورده کند، حتی در صورت وجود برخی کاستی های دیگر، می توان از آن استفاده کرد. حلال های رایج عبارتند از: اتر، نفت اتر، پنتان، هگزان، تتراکلرید کربن، کلروفرم، دی کلرومتان، دی کلرواتان، تولوئن، اتیل استات، الکل و غیره.